dekiel

sł.i muz. Paweł Małolepszy

Było się harcerzem.
Służyło się szczerze.
Żyło się ojczyzną, szkołą i papieżem.
Ale dziś, jestem kimś.
W politykę poszłem.
Wybrali mnie posłem.
Biorę dietę, choć do laski nic nie wniosłem.
Ą i ę - do unii chcę.

Wali mi w dekiel, w dekiel mi wali.
Wali mi w dekiel, w dekiel mi wali.
Wali mi w dekiel, w dekiel mi wali.
Wali mi, wali mi, wali mi, wali mi, wali mi, wali mi.

Ładna, zdolna, mała,
Miałam to, co chciałam.
W szkole na apelach grałam i śpiewałam.
Ale dziś, jestem kimś.
Mam wysoką gażę.
Robią, co im każę.
Kocha mnie publika i lubią dziennikarze.
Mam ajkju - znam fakju.

Na wsi się mieszkało.
Za stodołą srało.
Dupę w liście albo w trawę wycierało.
Ale dziś, jestem kimś.
Drogie samochody.
Domy i ogrody.
Podgrzewany sedes, klima i wygody.
Ą i ę, nie znam cię.

Ludzie są różni. Mniej i bardziej zdolni, zaradni i pracowici. Od niepamiętnych czasów daje się zaobserwować dziwna i smutna prawidłowość. Otóż często w wyniku awansu społecznego, poprawy statusu czy też osiągnięcia sukcesu (w dowolnej sferze działalności) całkiem zwykłym ludziom zaczyna "walić w dekiel". Wcześniej normalni - teraz nagle stają się najmądrzejsi, zrywają kontakty z rodziną, prowokują skandale. I o tym zjawisku - jak widać - traktuje właśnie ta piosenka.