romans konwencjonalny

sł. i muz. Paweł Małolepszy

W małym domku gdzieś na samym skraju miasta,
Na prywatce gdy nad miastem wieczór nastał.
On i ona się poznali późną wiosną.
I uczucie wielkie z miejsca ich uniosło.
Był alkohol, była trawka i muzyka.
Podczas tańca on w kąciku ją dotykał.
I rzeczowo przy tym mówił tak o rzeczy,
Że gdy zaczął to nie śmiała mu zaprzeczyć.

Byle jak, byle gdzie, byle być z tobą.
Byle mieć zawsze ciebie gdzieś obok.
W każdą noc, w każdy dzień z tobą w dal płynąć.
W twoich ramionach zatracić się zginąć.

Umawiali się codziennie na spacery.
Gdy pytała go o przeszłość - on był szczery.
Wybaczali sobie błędy i potknięcia.
I wzruszali się na stare patrząc zdjęcia.
Codzień kwiaty jej przynosił i całował.
A gdy mówił to tak pięknie składał słowa.
Od poranków byli razem aż do zmroków.
I na chwilę nie spuszczali z siebie wzroków.

Potem bardzo się kochali - całe lato.
W grudniu ona powiedziała: Będziesz tatą.
Zaraz potem urządzono zaślubiny.
Po nich obiad dla przyjaciół i rodziny.
Oba rody były dumne i bogate.
Więc na starcie młodzi z miejsca mieli chatę.
Jakiś wujek na mebelki grosz wyłożył.
Ktoś do tego jakieś auto im dołożył.

Lecz się myli ten kto myśli, że uczciwie,
Żyli odtąd razem długo i szczęśliwie.
Gdy urosły góry pieluch oraz garów,
Wszystko prysło jakby za dotknięciem czarów.
Od tej pory kłucą się i patrzą wilkiem.
Jedno drugie wini teraz za pomyłkę.
Zgodnie tylko każdą kończą awanturę,
Gdy śpiewają słowa te mieszanym chórem:

Byle jak, byle gdzie, byle nie z tobą.
Byle ktoś inny był teraz obok.
W każdą noc, w każdy dzień w dal gdzieś odpłynąć.
W innych ramionach zatracić się zginąć.

Najpopularniejszy scenariusz dalszego ciągu gwałtownego romansu. Niestety.